'Aanpak kindermishandeling faalt'- Ja DUH

Vandaag schreef de kinderombudsman een brandbrief aan de Tweede Kamer. In diverse media verscheen het bericht 'Aanpak kindermishandeling faalt'

Als bureau voor sociale innovatie, luidden we al jaren terug de noodklok. We ontwikkelden trainingen voor professionals over hoe compassievol en doortastend te handelen bij vermoedens van mishandeling. Vaak gaan de standaard trainingen over het herkennen van signalen, en welke protocollen in actie moeten worden gezet. Maar gezond verstand wordt niet meer geleerd in de gezondheidszorg en het onderwijs.

Elk geval van kindermishandeling is uniek en vaak complex. Heel simpel is de keuze om het kind NU wel of geen veiligheid te bieden. We zijn doorgedraafd in de zogenaamde keuzevrijheid en zeggenschap van het kind in het proces, wat gehersenspoeld is. Elk kind moet per direct beschermd worden.

Vaak wordt er wat aangemodderd met een uurtje therapie hier en daar, door psychologen die zijn opgeleid op verouderde opleidingen. Dan kunnen we rustig slapen, want dan is een kind 'onder behandeling' Maar werkt het wel? Hoe effectief is het? Welke methodes worden gebruikt? Of is het om het geweten te sussen van iedereen om het kind heen? Dan kunnen we een stempel zetten op het dossier, en aan iedereen laten zien dat het onder behandeling is, de ouders wel/niet meewerken, dus uithuisplaatsing is niet aan de orde. Maar een gezonde leefomgeving creëren werkt zo niet. Stempels en verslagen zeggen niets over of een kind wel veilig is. Daar heb je gezond verstand voor nodig, maar nog meer je hart.

Als maatschappij willen we kinderen geen echte veiligheid bieden, dan zouden we het namelijk wel doen. We vinden nu nog andere dingen belangrijker, en dat is een keuze, niet zo zeer een falen van aanpak. Het erkennen dat de regering en dus de maatschappij die keuze heeft gemaakt is pijnlijk, maar wel waar. Pas wanneer we allemaal verantwoordelijkheid nemen voor onze kinderen, niet meer denken in de trant van jouw kinderen, mijn kinderen, maar het als onze kinderen zien kan het veranderen.

Niemand met een gezond hart laat zijn eigen kinderen mishandelen en stuurt het nog dezelfde dag naar huis, naar dezelfde plek en mensen als waar het mishandeld werd. Toch doen we dat als professionals en als burgers dagelijks. We hebben er honderden redenen voor en geen een reden is geldig. Maar ga niet achteraf geschokt doen als maatschappij of instantie in de media. Neem je verantwoordelijkheid, en wees bewust van de keuze die je hebt. Kies en ga daar achter staan. Wanneer je inzicht verandert, kies je opnieuw.

Iedere keer als ik dit soort berichten lees denk ik: Ja duh. Ga niet zo verbaasd lopen doen met oogkleppen op. We weten allang dat geweld een virus is in de wereld. Dat kindermishandeling voor komt in epidemische vormen. De vraag is alleen: Waarom staan we het toe? Waarom is er geweld? Omdat afgescheidenheid bestaat. Omdat we nog steeds geloven dat een ander en jij gescheiden zijn. We bedenken grenzen, groepen en clubs die tegen elkaar strijden. Terwijl we allemaal wonen op 1 aarde, allemaal mens zijn. We zien elkaar niet echt als een onderdeel van het geheel. Daardoor hoeven we ons niet te identificeren met de gevoelens van een ander. We hebben er niets mee te maken. Daardoor kunnen we andere mensen doodschieten, vechten we en willen we ons beter voelen dan een ander.

Noem me naïef, maar vrede is simpel. Zo simpel dat het grappig is. Wanneer je dat beseft en uit je realiteit wordt getrokken kan de schok groot zijn. Maar wanneer jij weet en nog meer echt voelt dat een ander ook een deel is van jou, zou het dan zin hebben een ander kwaad aan te doen? Te stelen of te vechten?

De oplossing is simpel: Boven alles liefde.