"de brief" ontmoeting na bijna 50 jaar

ik zat op de lagere school in klas 6 toen er 3 kwekelingen bij ons les kwamen geven ter voorbereiding op hun examen. alle meiden waren verliefd op die ene, een beetje macho. Ik viel op de wat stillere. hij kwam weleens naast me in de bank zitten achterin de klas en ik was stikverlegen natuurlijk, nog geen 12 jaar en dan je grote liefde naast je zitten. Afijn, we gingen van school en enkele jaren later werkte ik in een schoenenwinkel. daar zag ik hem voorbij rijden met een meisje achterop. Maar 's middags kwam hij veters kopen, de volgende middag schoenpoets, toen weer een paar sokken. Hij maakte af en toe een praatje en vertelde dat hij zijn zus wegbracht naar haar werk. daarna zag ik hem een tijd niet meer tot een kennisje dat 2 winkels verderop werkte en dezelfde voornaam had, een brief kwam brengen. de brief was op het verkeerde huisnummer bezorgd. Ze had hem geopend omdat haar naam er op stond en merkte toen al gauw voor wie hij was. ze excuseerde zich voor het openen en vertrok. IK las de brief met kloppend hart. ja hoor...hij was verliefd op mij. meisjes als ik zouden met een bordje 'bezet' moeten lopen etc etc. Maar ik durfde helemaal niet met zo'n 'oude' jongen uit (23)en was al láng niet meer verliefd. Ik schreef dat hem en kreeg daarna nog een aantal brieven. Ik vond hem wel lief en wilde niet dat hij maar steeds verliefd blééf, want dat vond ik erg pijnlijk voor hem. IK bedacht wat ik nou eens kon doen om het te stoppen....en toen schreef ik een brief: dat ik de zijne aan mijn vriendin had laten lezen en dat we er hartelijk om hadden gelachen. Dat was pas gemeen (al had ik dat niet gedaan)maar hij zou meteen niet meer verliefd zijn en denken wat een kreng ik was. en inderdaad...ik hoorde nooit meer wat. Maar járen lang heb ik me doodongelukkig gevoeld om wat ik had gedaan. Zo'n 20 jaar later stuurde ik 'mijn verhaal' met excuses aan hem en de ware uitleg naar het gouden tientje van "MARGRIET" in de hoop dat het geplaatst werd, maar ik kreeg van hen bericht dat zo'n man daar heus nu al lang niet meer aan dacht. Dat suste me niet... En nu, 48 jaar verder zag ik op internet iets van streeknieuws en daar stond zijn naam bij. Dit was mijn kans om m'n excuses aan te bieden. Ik mailde naar die vereniging of dat 'hij' het was. en ja hoor... enkele dagen later een mail van 'hem'. Hij vertelde me dat zijn vrouw met wie hij heel gelukkig was geweest,een halfjaar tevoren aan een hartstilstand was overleden. precies in dezelfde maand dat ik gescheiden was. we spraken af voor de winkel waar ik had gewerkt en ik had de belofte dat ik iets met hem wilde bepraten wat me al die jaren had dwarsgezeten. Echter, die dag was het slecht weer en hij kwam bij mij thuis op bezoek. ik schrok toen ik hem zag... een volslagen onbekende man kwam binnen, al wist ik dat het wel vertrouwd was. we vertelden elkaar hoe ons leven was verlopen en toen begon ik over de brief. Of hij nog wist wat hij, maar ook ik had geschreven? Eerst zei hij 'nee'. Daarna, toen ik vertelde, kwam hij los en zei dat zijn zus en zijn vrouw het belachelijk hadden gevonden. hu?..zijn vrouw? ja, dat was de vriendin van zijn zus en die had hem min of meer getroost en al gauw hadden ze verkering begreep ik uit de huwelijksdatum en geboorte van hun kind. Hij zei dat hij niet verliefd op me was geweest, maar alle jongens in dienst hadden verkering en hij niet en hij wilde erbij horen... ik begon over dat bordje 'bezet', maar hij bleef ontkennen. aan heel veel merkte ik dat hij zich ongemakkelijk voelde en ik begreep dat de dood van zijn vrouw nog zo vers was dat hij het mogelijk als verraad zou voelen en er helemaal niet aan toe was hier te zijn, zelfs af te spreken om een keer samen te gaan fietsen en al helemaal niet te bekennen dat hij verliefd was geweest. mijn scheiding was net zo vers als de zijne en ik begreep hem. Hij vertelde nog wel toen hij voor de klas stond en er een commissie zat om hem te beoordelen, hij zich door mijn aanwezig-heid,daar er zóveel van mij uitging (???), zo enorm gesterkt voelde en dat hij zijn hele leven het besef heeft gehad door mij bij het onderwijs te zijn gekomen. 'als jij er niet geweest was...' Toen hij weg was begreep ik dat er wéér een taak op me wachtte. Hij zou nu een paar maanden op vakantie gaan naar zijn broer in het buitenland. Voor het eerst alleen en hij beloofde in augustus te bellen om samen te gaan fietsen. Ik heb hem gebeld en gezegd dat ik hem wilde ontslaan van de belofte om in augustus contact op te nemen, omdat ik de indruk had dat ie er dan de hele zomer mee in zijn hoofd zou lopen omdat ie het mogelijk voelde als verraad, ontrouw aan zijn vrouw. Hij zuchtte diep en zei dat het helemaal klopte en dat hij hierdoor wel erg opgelucht was. ik zei hem als laatste dat we elkaar ook zouden hebben ontmoet als zijn vrouw nog had geleefd,ik wist niets van hem toen ik die mail stuurde, dan was zij er waarschijnlijk gewoon ook bij geweest dus hij moest het niet zien als ontrouw. Dat was het einde verhaal. Alleen jammer dat hij het niet heeft begrepen toen ik hem uitlegde van mijn actie van vroeger. Hij eindigde nl met de woorden dat hij het geen stijl vond dat ik die brief toen had geschreven en dat vonden zijn vrouw en vriendin ook.