Geen dromen maar daden!

Van Pasen tot Pinksteren loopt Nicole Hoven 900 kilometer over toppen en dalen, van herberg naar klooster. Met zes kilo in haar rugzak wandelt ze per dag z’n 20 tot 25 kilometer van het Franse St-Jean-Pied-de-Port tot het Spaanse Santiago de Compostella. De droom om een lange wandeltocht te maken komt uit.

Over Nicole

Elk jaar een wensenlijstje

Natuurlijk is het niet handig om mezelf twee maanden uit te roosteren. Maar soms moet je ‘onverstandig’ zijn. Ik wil geen spijt krijgen van dingen die ik niet heb gedaan.

Elk jaar maak ik een wensenlijstje. Daarop staan dingen die ik écht zou willen. Natuurlijk komt lang niet alles uit. Maar ook veel dingen wel!

Ik wilde een restaurant beginnen. Dat is gelukt!

Daarna had ik een idee om het boerenland naar de stad te brengen. Zo ontstond Rotterdamse Oogst, dat bijvoorbeeld een populair Oogstfestival organiseert. Drie jaar lang heb ik ziel en zaligheid in dit initiatief gelegd. Het werd tijd voor een nieuwe uitdaging. Een nieuw idee. Maar dat kwam niet? Dat was nieuw: Nicole zonder plan.

Langere wandeltocht

Ik ging prakkiseren. Ik kon dagen piekeren over wat de toekomst me brengen zou. Moest ik toch een baan gaan zoeken? Toen ik mijn hele huis had uitgemest, opgeruimd en opgeknapt, wist ik het nóg niet.

Op een dag werd ik wakker en dacht: Ik kan me suf piekeren, maar daar schiet ik niks mee op.

Actie in de taxi! Ik heb mijn oude wensenlijstjes er bij gepakt en zag daar een wens vaker terugkeren: een langere wandeltocht maken! De keuze voor de eeuwenoude pelgrimsroute naar Santiago de Compostella lag min of meer voor de hand. Mijn liefde voor Spanje, voor de taal en de cultuur zit heel diep. En ook omdat deze route een goed bezochte tocht is. Ik ga in mijn eentje, maar ik ben geen solist. Ik wil wel mensen tegenkomen, ik ben nieuwsgierig naar hun verhalen en hun levens. Ik wil tijdens de tocht af en toe lachen met iemand, een wijntje drinken. Een lange, eenzame tocht in de wildernis is niets voor mij. Deze route ga ik helemaal alleen lopen, maar ik ben niet alleen.

Geen spijt hebben

Misschien ken je dat? Heb je een nieuw idee, dan komen de praktische bezwaren... Mezelf twee maanden uitroosteren is niet slim. Als zelfstandig ondernemer stopt je inkomen als je niet werkt. Bovendien heb ik nog steeds geen nieuw idee. Stel dat ik onderweg een idee krijg, dan kan ik er tijdens de tocht geen energie in steken. En ik 'verdwijn' twee maanden uit mijn ondernemersnetwerk, opdrachtgevers gaan me niet meer bellen als ik zo lang weg ben...

Maar ik wil me niet laten leiden door praktische bezwaren! Ik wil later als ik oud ben geen spijt hebben van de dingen die ik niet gedaan heb.

Daarnaast hebben de reacties van mijn vrienden, kennissen en opdrachtgevers me ook gemotiveerd toch te gaan. Alleen mijn moeder zag het eerst niet zo zitten...

Wandelen en bijkletsen

Nu het dichterbij komt, heb ik er steeds meer zin in. De weg ernaar toe is heel speciaal. Ik wandel al veel, maar dat zijn dagtochten. Om mijn lijf goed voor te bereiden, moest ik ook meerdaagse tochten gaan lopen. Ik heb vriendinnen gemaild of ze zin hadden om mee te gaan. Die voorbereidingstochten zijn me dierbaar. Weer lekker bijkletsen met een vriendin die ik uit het oog was verloren. Iedereen die een stukje meeloopt, is enthousiast. Laatst kreeg ik nog een sms-je: "Dit gaan we één keer per jaar doen!" 

"Een dag wandelen kan je vriendschap verrijken."

Rugzak pakken

Ik ben nu mijn rugzak aan het pakken. Wat neem ik wel en niet mee? Alles weegt wel iets. Ik laat mijn wintertrui van 320 gram thuis zodat ik een zonne-oplader kan meenemen. 

Maar ik ben ook mijn mentale rugzak aan het pakken. Eerst wilde ik elke dag een droom van een ander meenemen. Zodat ik onderweg ook wat te overdenken heb. Ik dacht erover om dagelijks een weblog te maken. Maar dan stop ik weer een opdracht in mijn rugzak... Een fotoreportage! Maar ik ga toch niet op fotosafari? Mijn mentale rugzak is nu leeg. Ik ga met een open en nieuwsgierige blik. Mijn avontuur kan beginnen.

Wat staat er op jouw wensenlijstje? En hoe overwin jijpraktische bezwaren om te wens achter na te gaan?