Het is oké om gelukkig te zijn

Joyce woonde alleen in haar huisje in het bos, waar zij het prima naar haar zin had. Toen werd ze verliefd op de man van haar overleden vriendin. Opeens was er een klik, die we allebei niet konden ontkennen, vertelt Joyce. We vielen voor elkaar. Met het gevolg dat mijn hele leven op z'n kop werd gezet.

Over Joyce

Leeftijd: 44
Woonplaats: Wichmond
Gezinssituatie: Getrouwd met Arjan (44) en stiefmoeder van 4 kinderen: Norah (6), Misha (10), Luna (12) en Marre (16)
Beroep: zelfstandig ondernemer van Voice Medicine.

Meer dan vrienden

"Ik kende Arjan al een paar jaar zijdelings, hij was de man van mijn vriendin Ethel. Een aantal jaar geleden overleed zij aan een hartstilstand en vroeg hij mij om mee te werken aan de begrafenisceremonie. We hadden veel contact hierover en ook erna nog. Zo spraken we veel af om te wandelen en te praten over Ethel en andere dingen die ons bezighielden. Een keer liet Arjan, nadat hij op visite was geweest, twee cd's achter met zijn eigen muziek. Toen hij weg was, zette ik de muziek op en ik begon spontaan te huilen, zijn liedjes raakten me ontzettend! Op dat moment veranderde er iets in onze relatie. Ik realiseerde me dat Arjan het type man is dat echt bij mij past, de man die ik waard ben en die mij waard is. Ineens waren we meer dan vrienden. Niet alleen ik, hij merkte dat ook."

Zijn liedjes raakten me

"Omdat Arjan de man van mijn vriendin was geweest, was het voor onze omgeving wel even wennen dat wij nu een stel waren. Het mooie is dat wij zelf nooit getwijfeld hebben. We hadden namelijk allebei heel sterk het gevoel dat Ethel hier achter zat. Dat zij juist wilde dat wij met elkaar verder zouden gaan en dat ik de rol van stiefmoeder op mij zou nemen voor hun vier kinderen. Ik denk echt dat Ethel me een duwtje in zijn richting heeft gegeven."

Verliefd, samenwonen, trouwen

"Want Arjan was niet alleen. In eerste instantie had ik daar wel wat moeite mee: voor vier kinderen zorgen, is nogal wat! Maar het zijn stuk voor stuk heel mooie kinderen en ik ben blij dat ze in mijn leven zijn gekomen. Nu ben ook ik niet meteen bij hen ingetrokken, het is vrij geleidelijk gegaan. De eerste twee jaar waren we vooral in de weekenden bij elkaar en steeds vaker ook doordeweeks. Twee jaar geleden zijn we echt gaan samenwonen en sinds een jaar zijn we getrouwd. De kinderen hebben me vanaf het begin geaccepteerd. Omdat ik een vriendin van hun moeder was werd ik, denk ik, als een soort gelijke beschouwd."

Feedback

"Mijn rol als opvoeder gaat me steeds natuurlijker af. In het begin vond ik het wel lastig, omdat het nieuw was voor mij. Maar ik heb veel gehad aan Arjan, hij is echt een geweldige vader. Als de kinderen dan 's avonds op bed lagen, dan vroeg ik hem om feedback. Zo van: 'Hoe vind je dat ik dat heb aangepakt?'. Dat was erg handig. Praten over hoe het met de kinderen gaat, doen we eigenlijk nog steeds met enige regelmaat. Opvoeden wordt wel steeds  meer een natuurlijk 'iets' wat we echt samen doen. Het gaat meer en meer vanzelf, net als het opbouwen van een band met de kinderen, of het ontwikkelen van moedergevoelens."

Arjan is een geweldige vader, hij is een goed voorbeeld

"Kinderen zijn een goede levensles. Ze houden je als het ware een spiegel voor en dwingen je om bewust om te gaan met je gevoelens. Je kunt niet boos worden op een kind, omdat jij niet lekker in je vel zit of een slechte dag hebt gehad op je werk, vind ik. Daar probeer ik me heel bewust van te zijn. We leren de kinderen bewust om te gaan met hun emoties en te gaan staan voor wat ze voelen en waar ze in geloven. Dat is mooi om te zien en tegelijkertijd daagt het wel uit om zelf stevig in je schoenen te blijven staan en daar waar het je eigen raakt dat ook bij jezelf te houden. De eerste keer dat ik boos werd op een van de kinderen was best even wennen. Dat gebeurde met Misha, die toen 7 was. Ik gaf hem een stevige grens aan en hij gaf een behoorlijk boze reactie terug wat enigzins escaleerde in een pittige ruzie Toen die ontploffing erop zat, zei Arjan tegen mij: 'Gefeliciteerd, je hoort erbij'. Want Misha voelde zich blijkbaar genoeg op zijn gemak bij mij om boos op me te worden. Dat voelde toch wel heel bijzonder!"