Het sprookje van de boerensloot

Wonderen. In sprookjes gebeuren die vaak door toverfeeën of ragdunne elfjes die zwaaien met een toverstok.

In het echte leven kan een wonder zomaar ontstaan in een modderige boerensloot. Dat neemt niet weg dat er wel degelijk een diepere betekenis is, bijvoorbeeld dat iemands levenstaak nog niet is afgerond.

Veel oude mensen kunnen putten uit een bron aan levenservaring. Daarbij komen soms de mooiste verhalen bovendrijven. Maar soms is er zo’n gebeurtenis die er met kop en schouders bovenuit springt. Voor een oude mevrouw uit Friesland begon het allemaal op zomaar een zondagmiddag in juli 2003. Na een bezoekje aan de begraafplaats, waar de as van haar man in de urnenmuur bewaard wordt, reed ze op haar scootmobiel terug naar huis.
Bij het achterom blikken of oversteken veilig was, verloor ze haar evenwicht. Haar rechterachterwiel stond te ver in de berm en de scootmobiel rolde het talud af en plonsde in een brede sloot.
De accu’s schoten los en haar rechterbeen zat klemvast tussen accu’s en stuurkolom.
Gillen zo hard als je kunt, is het eerste wat je doet. Maar als je je steeds verder voelt wegzakken in de blubber, maakt paniek plaats voor berusting en het besef dat dit het einde is.

En precies op dat moment gooide een wielrenner zijn racefiets in het gras en sprong naast haar in het water. Losmaken lukte niet, maar wel deed hij zijn uiterste best haar hoofd boven water te houden. Het waren angstige uren, want de diepgelegen sloot was vanaf de weg niet te zien. En toen ineens, stopte er een bus. Vanaf zijn hoge zitplaats had de chauffeur het voor het leven vechtende duo gezien. Vooral de bejaarde mevrouw kon het nauwelijks geloven, zeker niet toen ze een gestalte zag opdoemen die daar helemaal niet kon zijn. Toen ze een stem hoorde die ze ver weg had gedacht.
“Ik dacht dat ik hallucineerde. Die stem was mijn hulp Beppie die een paar dagen eerder op vakantie zou gaan. Zij kon het dus niet zijn!” Het was Beppie wel degelijk, zij was langer thuisgebleven om de crematie van een vriend te kunnen bijwonen.

Toen raakte alles in een stroomversnelling. Een paar sterke buspassagiers schoten te hulp. De mevrouw - doornat, stinkend en met kroos in haar haren - werd door Beppie onder de douche gezet en in bed gestopt. Slapen kon ze niet, want … hoe zou het toch met die wielrenner zijn?
Even later ging de bel, en daar was de fietsende redder samen met zijn vrouw. Andersom wilden zij weten hoe die oude mevrouw eraan toe was.

En nog waren de wonderen niet voorbij.
Vanwege de pijn in haar been kwam de dokter even langs.
“Gekneusd. Proberen veel rust te houden,” gaf hij als advies. Maar hij zei méér.
“U hebt geluk gehad. Het was duidelijk uw tijd nog niet. U hebt nog een taak.”
De oude mevrouw, nuchter en gevoelsmatig met beide benen op de grond, sputterde wat tegen.
“Hoe kan ik - 78, weduwe en met beide kinderen allang zelfstandig - nou nog een taak hebben?”
De dokter stak zijn vinger op en herhaalde met indringende blik: “Let op mijn woorden, u hebt nog een opdracht te vervullen”.

Naarmate de weken verstreken, ebde die boodschap wat weg. Vooral met het perspectief van het vakantiereisje met De Zonnebloem, al maanden terug geboekt. De mevrouw genoot van de nieuwe horizonnen die vanaf het schip aan haar voorbijtrokken, en pas op de afscheidsdag hoorde zij die toevallige flard van een gesprek tussen een begeleidster en een medeopvarende.
“Jammer dat de reis voorbij is, vooral omdat ik nu weer terug moet naar de eenzaamheid thuis. Die voel ik nu al tien jaar lang.”
Dat stille wateren diepe gronden hebben, is bekend. En ook een nuchtere vrouw heeft haar gevoeligheden. Ze aarzelde geen moment en liet de man via zijn begeleidster weten dat, als hij zich zo eenzaam voelde, hij gerust eens een kopje koffie bij haar mocht komen drinken.
Binnen twee weken stond hij op de stoep. Het kopje koffie was de start van vier prachtige jaren waarin bijna alle weekenden werden gedeeld. Een liefdevolle LAT-relatie tussen twee mensen met een lange historie, die uiteindelijk aaneen werd gesmeed.
“Ik was echt verliefd, wist niet dat zoiets nog kon,” zegt ze, met in haar ogen zo’n speciale – wonderlijke – glans.

De relatie duurde tot zijn kinderen kwamen vertellen dat hij ’s nachts een hartstilstand had gehad. Hij was toen 87 jaar.
“Aan het afscheid van mijn man was een lijdensweg van acht maanden voorafgegaan, dan zie je het einde aankomen. Nu viel zomaar abrupt het doek.”
Ondanks het verdriet overheerst de blijdschap over die mooie toegift, en het besef dat er inderdaad nog een belangrijke levenstaak te vervullen was: “Een eenzaam mens opvangen. Ik heb er nooit spijt van gehad.”

Met de kinderen van de man heeft de mevrouw nog steeds contact. En ook de fietser en zijn vrouw komen nog regelmatig op visite. Bij een van die bezoekjes moest hij erg huilen. Het duurde even voordat hij kon vertellen hoe dat kwam. Een paar jaar daarvoor had hij een kind doodgereden. Het redden van de bejaarde mevrouw was een belangrijke taak, waardoor hij gevoelsmatig iets had goedgemaakt.

Wonderen, ze bestaan! En soms geven ze het dagelijks leven even de allure van een sprookje.

Heb jij ook weleens iets wonderbaarlijks meegemaakt?