Mijn leven was even heel eenvoudig

We interviewden Nicole vlak voor haar vertrek voor een wandeltocht van 800 kilometer van het Franse St-Jean-Pied-de-Port tot het Spaanse Santiago de Compostella. Door jullie positieve en nieuwsgierige reacties naar de afloop interviewt de Yunomi-redactie haar nog een keer. Hoe beviel de tocht? Was het net zo regenachtig als hier? Is ze nog tot inzichten gekomen? “Het was goed en zwaar en regenachtig. Maar al met al werd het leven tijdelijk heel eenvoudig! Echt een aanrader!!!”

Over Nicole

Leeftijd:  47 jaar

Woonplaats: Rotterdam
Gezin: single
Beroep: zelfstandig ondernemer van Hof van Hoven

Over toppen en dalen

Van Pasen tot Pinksteren liep ik 800 kilometer over toppen en dalen, van herberg naar klooster. Met zes kilo in mijn rugzak wandelde ik per dag zo'n 20 tot 25 kilometer. Het was mijn droom om in elk geval één keer in mijn leven een lange wandeltocht te maken.

Ik ben blij dat ik heb doorgezet. Dat was nog best lastig. Ik heb mezelf - en dus ook mijn werk als zelfstandige - voor zes weken stopgezet. Mezelf vrijplannen vind ik niet makkelijk...
Maar ik ben gegaan! Ik heb het gedaan! Ik heb de 'medaille' gehaald in de kathedraal van Santiago de Compostella. En ja, daar ben ik trots op!

“Ik heb mezelf voor zes weken stopgezet.”

Op mijn pad

Maar eerlijk gezegd ging het me niet om het resultaat. Het ging om de hele tocht. Hoe zou het zijn om elke dag zo veel te lopen. In mijn eentje... Nou, dat in je eentje is dus echt niet zo. Ik heb onderweg zo veel mensen uit heel de wereld en van alle leeftijden leren kennen. Mensen met wie ik een dag meeliep, of langer. Het zijn allemaal vrienden tot zo lang ze - in dit geval - letterlijk op mijn pad waren.

“Ik heb onderweg zo veel mensen uit heel de wereld en van alle leeftijden leren kennen.”

Ik heb mooie herinneringen aan de ontmoetingen, aan de verhalen van mensen, aan beweegredenen om deze eeuwenoude pelgrimstocht te lopen. Een vrouw van 78 (!) jaar loopt 'm twee keer per jaar, in haar eentje. Omdat ze anders zo vereenzaamt en om in conditie te blijven... Dat is toch prachtig? Anderen lopen de tocht om na te denken over het leven. Omdat ze zijn vastgelopen in werk of in hun relatie. Iedereen heeft zijn eigen motivatie om zo lang, alleen op stap te gaan. 

Wennen aan de regen

Wat me opviel, was dat ik de eerste paar dagen heel veel nadacht over het verleden. Na een paar weken ging ik nadenken over de toekomst. "Wat ga ik doen, als ik terug ben?" En op het laatst dacht ik eigenlijk alleen aan het moment. Dat was een bijzondere gewaarwording. 

Ook het wennen aan de regen. Want ja, het was - net als hier - slecht weer voor de tijd van het jaar. In het begin baalde ik als een stier van die regen, bewolking en kou. Na een tijdje ging ik elke dag hopen, dat het morgen beter zou zijn. Op het laatst was het gewoon zo. Ik werd er niet meer sacherijnig van. Dat was wel prettig van deze wandeling. Dat eigenlijk alleen het moment ertoe deed. Het leven was ook zo eenvoudig. Het enige wat moest was van A naar B lopen...

“Eigenlijk deed alleen het moment ertoe.”

Break

Ik had gehoopt dat ik bij terugkomst wist wat ik zou gaan doen met mijn werk. Dat was ook een reden om lang weg te gaan. Tijdens de wandeling ben ik niet op briljante carrièreswitches gekomen. Maar nu ik het alledaagse leven heb opgepakt, komt er weer van alles op mijn pad. 

Blijkbaar moet je even afstand nemen, om te kijken wat je nu werkelijk wilt in het leven of in het werk. Het is goed dat ik deze break heb gemaakt. 

Wil je Nicole's eerdere Openhartig lezen? Zou het iets voor jou zijn, zo'n lange wandeling? Wat is jouw wens om ooit nog eens te doen?