Moederdag, stuur je moeder een kaartje...

Wat mij normaalgesproken niet opvalt, zie ik nu overal. Stuur je moeder een kaartje, verras je moeder met moederdag. Hele campagnes draaien om moederdag. Het is leuk hoor, om moeders eens in het zonnetje te zetten.Het is een commercieel uitgebuite dag, maar wel een mooie.

Het grootste cadeau

Het is net als met witte auto's. Zo denk je ze nergens te zien, maar moet je er eens op letten. Dan ineens zie je ze overal. Zo is het ook met Valentijnsdag. Als je net de liefde van je leven verloren hebt, wil je misschien ook geen mooie commercials met allemaal hartjes en gelukkige liefdes zien. Wat moet je dan een hekel hebben aan al die chocoladeharten en zoete bloemenzeeen. Je zou er alle ramen, deuren, tv en radio voor uitzetten. En wat dacht je van muziek. Als je last van liefdesverdriet hebt, al die zielige liedjes op de radio. Krijg je bij verliefdheid nog meer kriebels bij zoetsappige muziek, kan je nu wel janken om de liefdesteksten van menig muzikant.

Zo zie ik het maar. "Stuur je moeder een kaartje met moederdag". Helaas is deze techniek nog steeds onmogelijk en dat zal altijd wel zo blijven. Ik heb een dubbel gevoel. Liefdesverdriet en verliefdheid tegelijk. Ik heb wel een moeder en denk met liefde aan haar terug, helaas kan ik haar niets geven. Mijn moeder woont alweer bijna 5 jaar in de hemel.

Daarentegen kreeg ik vorig jaar op de mooiste zondag voor moeders een cadeau waar geen cadeau tegenop kan. Ook al gaat mijn kindje bergen met geld verdienen en kan hij zijn moeder straks van alles schenken...Dat jaar kreeg ik het mooiste moederdagcadeau allertijden. Een ovenhandschoen, bekliederd door mijn allerliefste kliederaartje. Het duurde nog een paar dagen, maar hij had het natuurlijk al verklapt. Zoals het hoort. Een kus en een overwant. Ik was met het idee al blij.

Je hoort het al, ik leef op een roze wolk, om misselijk van te worden. Ziekelijk zullen de "niet verliefden" misschien zeggen. Aanstellerig en kleverig, zoetig en zweverig, maar heerlijk.
Geen kaartje voor mijn moeder. Hopelijk heeft ze net zo genoten van de muis waar je spelden in kan prikken. Een gestreepte muis, volgens mij gemaakt door de juf, maar met liefde gegeven aan mijn moeder. Nee geen doos met chocolade hartjes en geen bloemig geurende bodylotion, ook niet haar lievelingsparfum in roze papier met grote strikken. De herinnering aan haar levend houden is eigenlijk geen cadeau. Het gaat vanzelf. Maar eigenlijk is het net zo simpel als die ovenwant. Ik zal altijd met liefde aan haar blijven denken, dat dat het grootste cadeau aan haar mag zijn. Weet zeker dat mama's hier ook blij mee zijn, want die ovenwant staat ook maar symbool voor...de liefde.

Liefde: toch een stuk simpeler dan de moeite die het kostte om die nare muis in elkaar te zetten. Het gaat om het idee. Het kleine kleutertje weet het nu nog niet als hij zijn grootste schat weggeeft, maar hopelijk zegt dit verhaal hem over heel veel jaar genoeg.
Fijne moederdag alvast !