Vrouw in een mannenberoep

Als kind droomde Anita er al van om bij de politie te werken. Na op haar achttiende twee keer niet door de selectieronde te zijn gekomen, ging ze aan het werk als facility manager in een winkelcentrum. “Vanuit mijn functie werkte ik veel samen met politie en de beveiliging. Mede hierdoor bleef het bij mij kriebelen om mijn droom waar te maken,” vertelt ze. Ze probeerde het tien jaar geleden opnieuw en ze kwam door de selectie. “Wat was ik blij!”

Over Anita

Leeftijd: 30
Woonplaats: Maassluis
Gezinssituatie: alleenstaande moeder van Quincy (2,5).
Beroep: wijkagent Jeugd & Scholen bij politie Rotterdam-Rijnmond.

Pittig

Toen ik voor het eerst bij de politie ging solliciteren, was ik nog jong en naiëf. Er zijn vier selectierondes voordat je bij de politie kunt gaan werken, allemaal behoorlijk pittig - ik had ze zwaar onderschat! Toen ik nog een keer de kans kreeg om de selectierondes te ondergaan zodat ik als agent kon gaan werken, ben ik er volledig voor gegaan. Dit was wat ik altijd al wilde, dus dan moet je wel.

“ Dit was wat ik altijd al wilde ”

Ook voor het werk zelf moet je natuurlijk wel een beetje in de wieg zijn gelegd, maar daar heb ik eigenlijk nooit aan getwijfeld. Eigenlijk zit het wel een beetje in de familie. Mijn opa, die ik overigens nooit gekend heb, heeft ook bij politie gewerkt en mijn vader werkte bij defensie. Dat is niet de reden geweest dat ik al vroeg politieagent wilde worden, maar het zit er dus blijkbaar wel in.

Wereldverbeteraar

Een droom om bij de politie te werken heb je niet zomaar. Ik ben eigenlijk gewoon iemand die de wereld wil verbeteren. Ik heb niet de illusie dat ik dat in mij eentje kan doen, maar ik wil er toch wel graag mijn bijdrage aan leveren. Iedere persoon die ik weer kan helpen is er weer één. Na bijna tien jaar bij de politie is dat nog altijd mijn grootste drijfveer. Toch heb ik ook wel een moment gehad dat ik ging twijfelen of dit is wat ik mijn hele leven wil blijven doen. Het schijnt dat iedere agent dat na een jaar of acht heeft en ik had die twijfels dus ook. Nu niet meer, ik heb het juist heel erg naar mijn zin. Ik heb leuke collega's en haal veel voldoening uit mijn werk. Het is wel altijd hollen of stilstaan, maar dat is juist leuk.

Mannenberoep

Toen ik met het werk begon was ik één van de weinige vrouwelijke politieagenten op mijn bureau. Gelukkig worden het er nu steeds meer. Dat komt doordat er meer vrouwen in de zogenaamde mannenberoepen willen werken, maar ook omdat er bij de politie meer rekening gehouden wordt met vrouwen.

“ Toen ik begon was ik één van de weinige
vrouwelijke politieagenten op mijn bureau ”

Ik ben zelf alleenstaande moeder en ik draai onregelmatige diensten. Toch heb ik aan kunnen geven dat ik een aantal vaste dagen wilde, anders is het bijna onmogelijk om opvang te regelen. Dat ging allemaal niet vanzelf, ik heb er best hard voor moeten strijden: voor mijn gevoel moest ik laten zien dat je ook als alleenstaande moeder die niet altijd oproepbaar is, een waardevolle kracht kunt zijn. Dat heb ik gedaan en doe ik nog steeds. Ik merk ook dat er nu anders wordt gekeken als er een alleenstaande moeder komt solliciteren, omdat ze weten dat het wel kán. Ik vind het persoonlijk ook goed om meer vrouwen aan te nemen. Ze brengen het haantjesgedrag van die mannen wat meer in balans.

Agent en moeder

Als je moeder wordt verandert je manier van werken wel. Ik schat de risico's van het werk wat scherper in, omdat ik gewoon niet wil dat mijn kleine meid, Quincy, er alleen voor komt te staan. Daarnaast heb ik moeten leren om afstand te nemen van de dingen die ik zie en meemaak op de werkvloer. Als politieagent kom je met veel nare dingen in aanraking en het is soms moeilijk om dat los te zien van je rol als moeder. Toch lukt dat me dat inmiddels wel aardig. Bovendien heeft het moederschap ook iets anders in mij losgemaakt. Ik denk wat luchtiger over bepaalde dingen en stel andere prioriteiten. Er is maar één ding wat het belangrijkste is in mijn leven en dat is mijn prinsesje. Als het er op aan komt, is dat alles wat telt.

Wil je Anita in haar werkzaamheden als wijkagent volgen op twitter? Volg haar dan via @PRRBuwalda

Werk jij ook in een typisch mannenberoep?

Heb jij ook een inspirerend verhaal te vertellen? Geef je hier op en misschien neemt de redactie wel contact met je op voor een interview!