Artikel

Zelfmoord

Zelfmoord

Vooral de laatste paar jaren hoor ik veel over zelfmoord. Zo hebben de afgelopen jaar 4 mensen zich al beroofd van hun leven waar ik woon.

Waarom?

Veelal vragen de 'achtergebleven' personen zich af wat hun vriend(in)/kind/ouder etc. dacht, omdat degene die zelfmoord heeft gepleegd altijd zo vrolijk leek en geen afscheidsbrief heeft achtergelaten.
Heel vaak hoor je: "Hij/zij had zoveel vrienden. Ging elk weekend op stap. Was altijd in voor een praatje. Waarom zelfmoord?"
Die mensen hebben het nooit over hun eigen problemen en dat is waar de achtergeblevenen op stuiten.
Hun geliefde kwam niet aan met zijn of haar problemen en liet de rest in het ongewisse.
Tot hij/zij geen oplossing meer zag en de laatste uitweg koos als oplossing.
Veel interviews heb ik gelezen, 'live' reacties van vrienden van de overledene die ik sprak, maar allemaal hadden ze geen 'clue'.
Waarom?

Geen hulp?

Zien deze mensen werkelijk geen uitweg meer? (ziektes daargelaten)
Zo'n 3 jaar terug sprak ik een 15-jarig meisje via msn die het leven totaal niet meer zag zitten.
Ze was haar moeder kwijt geraakt en ook al had ze zoveel lieve vrienden, ze leefde elke dag in pijn. Ze wilde echt niet langer meer.
Ook al wist ik dit, de shock was toch groot toen ik een half jaar later hoorde dat ze er inderdaad niet meer was.
Krijgen deze mensen, die het zo moeilijk hebben, geen hulp van profs of....?

1 Van de gelukkigen

Ik ben 1 van de gelukkigen; ik heb zelf 2 depressies overwonnen.
Tijdens de 2e was ik in staat om mezelf met een dikke kei in de vaart te gooien, terwijl het 10 graden vroor.
Maar ik kon mijn katje niet achterlaten. Dat heeft mij er van gered.
Gewoon een kat...
Daarna ben ik eens even heel erg goed gaan nadenken en bedacht me langzamerhand dat ik het ook waard was om te leven.
Het is waar dat als je eenmaal een depressie hebt gehad dit makkelijk kan terugkeren, maar gelukkig heb ik alleen maar 'dipjes' en geen zware depressies meer.

Wie ook?

Wie heeft of kent iemand die ook een depressie heeft gehad?
En wie kent iemand die daardoor heeft besloten een eind te maken aan zijn of haar leven?
Het is een zwaar onderwerp, maar ik maak het tegenwoordig zo ontzettend veel mee om me heen, dat ik vind dat er wat meer aandacht aan besteed moet worden.

23 Reacties

mimi52497
mimi52497
3 augustus 2010 om 12:44
Ik heb nu alle reactie gelezen. Ik kom al ene hele lange tijd tot een conclusie:of ik nou er bent of niet,,maak ik geen verschil.Ik heb altijd een masker op gehad,doe actief mee,ben vrolijk en erg ondernemend voor de andere mensen,niet voor mezelf. Ik wil voelen maar ik voel alleen leegte. Maar als ik nu er niet meer was eh,zouden deze mensen me hier voor een tijdje missen! Tot ik weer vergeten word. Ik ben juist wel te vervangen. Mijn vriend vind zo een ander. Mijn half broer heeft al een eigen zusje van eigen moeder.Mijn moeder heeft na het overlede van mijn vader een nieuwe man.Mijn familie zit in het buitenland en ze bellen me alleemaal niet nu ik er ben. Vrienden hebben nooit tijd. Het leven gaat door!!!Dat is wat ik er van snap! Ik word echt niet gemist hoor. Verdriet is alleen wat overblijft. Misschien een lege plekje voor de mensen die werkelijk van me houden maar zelfs daar kan je in 2010 niet op vertrouwen. Ik wens iedereen succes en alle liefde en geluk toe.
mimi52497
mimi52497
3 augustus 2010 om 12:35
Toevallig gister een film over gezien:aandacht of juist niet gezien of gewaarderd worden. world greatest dad! Zoals hij zegt:Zelfmoord is een permanent oplssing voor tijdelijk problemen. Sterkte allemaal
mimi52497
mimi52497
3 augustus 2010 om 12:29
Ik word er elke dag met die gedachten:zal ik het doen en zo ja wat heeft voor zin? ik ben dan er van af van de problemen, ik heb dan rust die ik nu levend niet kan vinden.nee dat kan ik inderdaad niet of ik moet ver weg val alel mensen die ik nu ken. Sommige mensen kunnen een depressie en hun omgeving niet aan, ik snap dat heel goed. andere kunnen niet met een ziekt of zwakte niet omgaan. En er zijn mensen die kunnen overwinnen! en mensen die gewoon minder lastig hebben en gewoon kunnen leven. er zijn ook mensen die totaal geen last hebben en een andere niet kunnen snappen! Voor alles reacties hier,voor ieder van jullie die een dierbare hebben verloren of die zeld in een depressie zitten of nu in de diepte:wees sterk! Grote knuffel van mij!
wenners
wenners
2 augustus 2010 om 09:52
mijn schoonzus heeft al honderden pogingen gedaan, allemaal aandacht vragen, zelf 112 bellen enzo. ik vind het de weg van de minste weerstand. sorry.
sanseria
sanseria
2 augustus 2010 om 09:45
hai zelf moord is erg maar ik kan aan een kant niet begrijpen waarom mensen dat doen ik zou het niet kunnen mijn gezin achter laten met mijn puinhoop die dan nog groter is want zo als je hier leest zijn de gene die achter blijven er hele maal kapot van jij weet van niks 'je maakt dat niet alleen je eigen leven stuk maar ook dat van andere en er is hulp genoeg als je maar vraagt en van ze kunnen het niet nou er is toch wel altijd iemand die je kan helpen dat hij het vraag als je zelf niet durft maar wens iedereen sterkte die er mee te maken heeft
Maron1962
Maron1962
2 augustus 2010 om 09:25
Sommige mensen hebben niet geleerd om hulp te vragen en voelen zich helemaal op zichzelf aangewezen. Als er dan geen uitweg meer wordt gezien volgen er wel eens drastische beslissingen. Ik ken iemand die er ook uit wilde stappen omdat hij dacht dat er geen oplossing was voor zijn leven. Kon nergens van genieten, zag nergens de positieve kant van in. Totdat iemand signaleerde dat er iets mis was. Heel veel mensen hebben zich met hem bezig gehouden. Wandelingen door mooie gebieden, samen koken, booschappen doen, samen naar de film. Het heeft geholpen voor tijdelijk, want toen hij weer op zichzelf was aangewezen kwam dat "nare"gevoel weer dat het leven niets waard was weer terug. Hij vroeg zich weer af waarom we nu eigenlijk leven. Gelukkig heeft hij in die tijd wel geleerd dat anderen er voor hem zijn als dat nodig is, en heeft hij geleerd op tijd aan de bel te trekken. Hij zal nooit alleen kunnen zijn, er moeten altijd mensen zijn die hem bezig houden, dan gaat het goed.
Inge76
Inge76
2 augustus 2010 om 09:24
Wat een verhalen hier. Ik schrik hier wel van. Ik wens jullie alle liefde, steun en begrip toe. Knap dat jullie het allemaal weer te boven zijn gekomen en/of voor diegene die er nog midden in zitten, jullie wens ik alle sterkte die jullie nodig hebben.
moon71
moon71
2 augustus 2010 om 09:08
Ben het helemaal met je eens, er moet meer aandacht zijn voor zelfmoord, pogingen en begeleiding van familie. Gelukkig heb ik geen depressie gehad, althans niet medisch vastgesteld..maar heb wel eens gedacht ik stap eruit. Maar ik kon het niet omdat ik twee kinderen heb die ik niet achter kan laten. Ik vind het knap van je dat je twee depressies overwonnen hebt en je voor het leven hebt gekozen. Wens je veel geluk en mooie dingen toe in je leven.
susanne1984
susanne1984
2 augustus 2010 om 06:43
voor velen komt de hulp te laat zo ook voor mijn oude buurjongen!! mijn broer is een tijdje depressief geweest en de hulp die hij op den duur kreeg nadat hij van de ene na andere hulpverlener gestuurd was heeft hem toen gedwongen laten opnemen maar als wij mijn broer niet hadden gedwongen om steeds weer na een andere hulpverlener te gaan weet ik niet hoe het afgelopen was
ietie
ietie
2 augustus 2010 om 06:14
Tjeetje, ik lees hier alle reacties en denk wat en ik gezegend met mijn leven zoals ie is, iedereen veel sterkte, het leven is toch zeker "de moeite "waard!
gippy
gippy
2 augustus 2010 om 00:59
Er word heel makkelijk over een depressie gesproken zo van....ach gaat wel weer over,ga wat leuks doen En er word tegenwoordig zoveel van je gevraagd,en weinig naar iemand geluisterd.Waarvoor zou je dan ook nog.Het zijn vaak mensen die anderen er niet mee willen belasten en als ze hulp vragen dit niet echt krijgen...ga wat leuks kopen als tip krijgen.
snoedie
snoedie
2 augustus 2010 om 00:18
Mijn vader heeft op mijn achtiende suicide gepleegd en liet mijn moeder en ik in de puinhoop achter. Rationeel begrijp ik dat hij het heeft gedaan,maar accepteren misschien nooit. Zelf heb ik op mijn 48-ste eindelijk een goede psychiater,personal coach en goede therapie voor ruim twee jaar gevonden. Ook ik ben door diepe dalen gegaan,en nog, maar deze Linehan therapie met de juiste mensen,om mij heen lijkt het een lot op de loterij.
makkie1984
makkie1984
1 augustus 2010 om 23:43
mijn oma heeft zelfmoord gepleegd toen ik zeven jaar oud was. ij was manische depressief en daarbij kwam dat ze dwangmatische was met stemmen in haar hoofd. ze wilde wel leven maar niet dit leven!
makkie1984
makkie1984
1 augustus 2010 om 23:43
mijn oma heeft zelfmoord gepleegd toen ik zeven jaar oud was. ij was manische depressief en daarbij kwam dat ze dwangmatische was met stemmen in haar hoofd. ze wilde wel leven maar niet dit leven!
E-V-E
E-V-E
1 augustus 2010 om 23:11
beter, maar het helpt ook niet altijd. Je moet het zelf doen, daar ben ik achter gekomen. Steun krijg je niet makkelijk van mensen. Als je zegt dat je zat van het leven bent dan krijg je (ik in ieder geval wel) vaak de reactie dat je je niet zo aan moet stellen, dat anderen het erger hebben. Tuurlijk weet ik ook wel dat anderen het erger hebben, maar als je je zo slecht voelt is steun heel erg fijn.
E-V-E
E-V-E
1 augustus 2010 om 23:10
Ik ben mijn halfbroer kwijt geraakt aan een depressie, ik wist niet eens dat het mijn halfbroer was (werd me op zijn begrafenis vertelt). We waren altijd vrienden, geen idee dat het familie was. Dit heeft mij heel erg aan het nadenken gezet. Heb zelf ook wel een paar keer die gedachte gehad., wat als ik er niet meer zou zijn? Wie zou mij missen? Alles zou zoveel makkelijker zijn, geen stress, geen gedoe, geregel, niks meer. Heb het zelfs 2 keer geprobeerd toen ik 14 en 16 was. De eerste keer durfde ik niet en de 2e keer stond ik in de raamopening om te springen. Mijn vader kwam op dat moment binnen en die heeft mij naar binnen getrokken. Heb sindsdien een hele goede band met mijn vader, kan altijd bij hem terecht gelukkig. Elke keer als ik weer zo'n gedachte heb dan denk ik aan mijn vader, hij is zijn zoon al kwijt geraakt. Ik ben erg blij dat ik een goede band heb met mijn vader, anders weet ik niet zeker of ik hier nog was geweest. Loop nu bij een psycholoog en het gaat wel wat
mar1977
mar1977
1 augustus 2010 om 22:13
En probeer ondanks alles leuke dingen te doen, te praten met bekenden en te ontspannen.
mar1977
mar1977
1 augustus 2010 om 22:12
Ik zit nu met een depressie thuis, maar ik heb hulp gezocht en hele goede hulp gekregen. Het is erg moeilijk om hulp te zoeken, maar ik ben echt blij dat ik gedaan heb. Ik kreeg laatst te horen van mijn psycholoog dat ik een doorzetter ben en dat ik trots mag zijn op wat ik allemaal bereikt heb. Het duurt lang om te genezen van een depressie, maar ik kom er wel! Ik heb niet aan zelfmoord gedacht, maar ik heb nog een heel negatief zelfbeeld en als ik me erg depressief voel (wordt bij mij gelukkig al minder) dan kan ik wel eens gaan denken dat ik niet de moeite waard ben en dan vraag ik me af is dit het wel? Ik wil iedereen een hart onder de riem steken die depressief is en je kunt beter hulp gaan zoeken om de depressie te lijf te gaan. Hoe moeilijk het ook is en ook al geloof je het niet, je bent echt de moeite waard om te leven! Je komt er sterker uit dan je bent. Anzjulah, ik vind het knap dat je 2 depressies hebt overwonnen en wens jou en alle anderen veel sterkte en succes toe.
daantjuh85
daantjuh85
1 augustus 2010 om 22:02
Altijd was ik een vrolijk en ondernemende meid. Altijd bezig en gaf eigenlijk weinig aandacht aan mezelf, me echte eigenlijke ik welke ik niet (altijd) wilde (er)kennen. Nu zit ik al een ruime tijd thuis, depressief. Het begon met de gedachte er niet meer te willen zijn, daar schrok ik zo enorm van! Dat kende ik niet van mezelf! GElukkig leer ik nu steeds meer van mezelf en hoe ik met mezelf om moet gaan. Dus ook aandacht aan mezelf en ook aan de negatieve dingen op een juiste manier aandacht te geven. Ik kan niet zeggen dat ik het altijd makkelijk vind, maar het gaat me zekerse weten een stuk beter af! Stapje voor stapje gaat het, erg langzaam maar het gaat vooruit! Straks hoop ik ook in het dagelijkse leven (werken) mezelf te kunnen zijn, te accepteren en te respecteren. MAar daar ga ik dan ook met de volle 100% voor! Dus dat gaat me gewoon lukken;) Ook voor jullie hoop ik dit! En het kan zo onwijs fijn zijn om dingen op te helderen voor jezelf! In gesprek gaan een optie?!
Essie24668
Essie24668
1 augustus 2010 om 21:58
Ik ben ook wel vaker depresief geweest hoor. Maar ben er gelukkig altijd nog uit gekomen. Nu weet ik, dat het echt weer beter wordt. Lang geleden, was ik ernstig ziek (leukemie). De vraag was, of ik het wel zou redden. Op den duur was ik al dat gevecht en gehannes in het ziekenhuis wel zo verschrikkelijk zat, dat ik een keer een nacht opzat (bij mijn ouders thuis) met een pot slaappillen voor mijn neus. Ik had het lef er niet voor en moest telkens aan de mensen om me heen denken, dus heb ik het niet gedaan. En daar ben ik blij mee. Ik ben er nog altijd. Ik ken wel iemand die zichzelf wel van het leven beroofd heeft (zo'n 20 jaar geleden) zijn vrouw en (inmiddels volwassen) kinderen hebben daar tot de dag van vandaag nog verdriet over! Iedere dag!!! O ja, toen ik zo ziek was, lag ik met een man in het ziekenhuis, die wou ook niet meer verder. Ik heb hem verteld, dat er ALTIJD een reden om te vechten is! Al is het maar voor de kat van je buren!!
Somali
Somali
1 augustus 2010 om 21:31
ik ben op dit moment aan het afkicken van mijn anti-depressieva.heel eng,maar ik wil het toch zonder pillen proberen.zelfmoord durf ik niet,ik wil mensen in mijn omgeving niet belasten met de troep die ik achterlaat als ik mezelf iets aandoe.ik kan mijn dochter en vriend niet achterlaten,dus ik zal mezelf nooit iets aandoen.ik kan snap heel goed dat mensen uit het leven stappen,dat vereist ook moed,maar echt begrijpen zal ik het nooit,al snap ik wel dat mensen het niet langer aankunnen om te leven.ik wens iedereen die dit moet meemaken heel veel sterkte en begrip.
ali
ali
1 augustus 2010 om 20:42
Ik ben ook wel gauw deprie maar ik vind het knap dat jij het hebt overwonnen als ik deprie ben probeer ik wat leuke dingen te doen maar het lukt niet altijd dan zit ik in een dip en huil ik veel
Fata Morgana
Fata Morgana
1 augustus 2010 om 20:20
Ik heb altijd een leeg gevoel in mijn lijf, mijn gedachten zijn altijd negatief en ben vaak erg depri. Ik heb Emotie regulatie stoornis(Bordeline) Het is erg moeilijk om mijn negatieve emotie's onder controle te krijgen en moet er elke dag mee (over) leven. Tuurlijk heb ik hele lieve mensen om mij heen en een hele lieve vriend die heel veel van me houd en ik ook van hem. Maar als het gevoel weer komt dat ik niks kan en dat de wereld maar niks is en wel zonder mij kan dan denk ik weer " was ik er maar niet meer" Toch sta ik nog steeds op de wereld dank zij alle lieve mensen om mij heen en ook heel belangrijk mijn hond Shiva.

Log je in om te reageren! Nog geen lid? Klik hier!

Lees ook!

Nomineer dit artikel voor een Kudos!

   
Log in en nomineer

Gerelateerde artikelen