sterfdag van mijn vader

Familie

de dood van mijn vader.

zo snel gestorven niet aan de val maar aan longontsteking.

Een half jaar na zijn 90ste verjaardag stierf mijn vader. Dat is een maand geleden. Hij is 90 jaar geworden. Dat is een hele leeftijd. Ik heb het er best zwaar mee gehad. Hij woonde nog thuis tot hij viel en een heup brak. Geopereerd, pen erin, revalidatieafdeling van een verpleeghuis, tijdelijk fysiotherapie, ging aardig.....toen een longontsteking na 1,5 dag was hij gestorven.
En daar gaat het nu over. Ik kreeg hoop. Ging al voorbereidingen treffen om zijn huis in orde te maken. Zodat hij meer ruimte zou hebben om met zijn looprekje te manoeuvreren.
Vrijdagmiddag werd hij volgens de verpleging"niet lekker". Tot ik zag dat het helemaal niet ging. Ik vertelde de verpleging dat mijn vader stervende was. Toen kwamen ze in actie. Vrijdagmiddag ziek zaterdagmorgen dood. Zo snel kan dat gaan. Ik ben samen met mijn man nog vrijdagnacht bij hem geweest. Hij wist heel goed dat wij er waren. Tot hij in slaap viel. Toen zijn we naar huis gegaan. Ik kon niet slapen, om 06.00uur 's morgens nog opgebeld toen hadden ze het bed verschoond en vertelde mij dat hij rustig was en dat ik best even kon gaan slapen. Tot het 08.30 uur was...toen werd ik opgebeld dat hij was overleden. Ik ben steeds aan het denken had ik bij hem moeten blijven? Ik wist niet dat hij al zo snel dood zou gaan. Was ervan overtuigd dat hij de volgende ochtend nog zou leven. Toch heb ik wel afscheid van hem genomen die vrijdagnacht dat wel.Nu heb ik verdriet en als ik het tegen iemand vertel dan zeggen ze ja hallo 90 jaar dan mag je niet klagen! Dat weet ik wel maar ik heb geen oude man naar het graf gebracht ik heb mijn vader naar het graf gebracht. En dat is verdrietig. Er gaat van alles door me heen. M'n handen zitten vast ik kan op het ogenblik niet goed functioneren. Het huishouden laat ik maar. Het is een rommel want het huis van mijn vader moet natuurlijk leeg en ik neem veel mee. Wil veel houden maar zet ook veel op marktplaats. Overal in mijn huis is het rommelig. Alle kamers zijn stoffig. M'n handen zitten wast. Hoe komt dat nou? Ik wil wel functioneren maar ik kan niet. Hoe lang zou dit duren? Heeft iemand hier ervaring mee? Ben verdrieten en geschrokken. Wat nu. Hoe lang nog. Wat moet ik zeggen tegen de mensen die 90 jaar een hele leeftijd vinden. Ja, dat vind ik ook maar toch ben ik verdrietig. Dat raak ik maar niet kwijt. Weten jullie raad?

Wil je reageren op dit bericht? Schrijf je nu in!

20 Reacties

Adakra

17 juli 2012 om 20:03

Ik leef met je mee.Als je vader, moeder of partner overlijd voel je je op je hart geamputeerd. Heel veel sterkte en bewaar de mooie dingen die jullie samen beleefd hebben diep in je hart.

Rijan

16 juli 2012 om 19:05

natuurlijk ben je verdrietig als er dierbare overlijden maar....90 jaar.... we weten toch dat er maar 1 ding zeker is in ons leven....dat we sterven moeten.... Er is toch lang genoeg tijd geweest om te bespreken wat je wilde bespreken en te zeggen wat je wilde zeggen.... Probeer dit hoofdstuk af te sluiten en geniet van de fijne dingen waar je aan terug denkt. Het beste hoor.

ejnitrauw

16 juli 2012 om 17:09

Heel veel sterkte!! Het ging ook wel heel erg snel. Neem er de tijd voor om het te verwerken. Het is altijd moeilijk om je ouders te verliezen.

omakoens

16 juli 2012 om 13:29

het blijft altijd moeilijk om een dierbare te verliezen.sterkte ermee.

Elionora6775

16 juli 2012 om 13:27

HÉÉL VÉÉL STERKTE MET DIT GROTE VERLIES...10+14JR. GELEDEN ZIJN MIJN OUDERS OVERLEDEN..MAAR IK DENK NOG VAAK AAN ZE..ONDANKS DAT IK ZELF OOK DE JONGSTE NIET MEER BEN..GEEF HET DE TIJD WILHELMINA...DAN KAN JE ER LATER VAAK, MET EEN FIJN GEVOEL AAN TERUG-DENKEN ♥♥♥

Sanne93

16 juli 2012 om 00:49

Heel veel sterkte hoor! Neem de tijd vor het verdriet. De tijd komt wel weer dat je dingen op kunt pakken. Ik heb een opa van 93 jaar. Een geweldige man! En al heeft hij een mooie leeftoijd, ik wil hem echt nog niet missen. Maar tja, daar hebben we niets over te zeggen...

wolly

15 juli 2012 om 23:11

Mijn man is 3 maanden geleden gestorven zijn leeftijd was 46 we hebben 2 kinderen .Hij is door een ongeluk om het leven gekomen,dus geen afscheid kunnen nemen.Ik weet dat je ook verdrietig bent, maar jou vader heeft wel veel van jou mee kunnen maken en jij van je vader wees dankbaar dat je zoveel van hem kon genieten,natuurlijk rouw je nu omdat je van hem houd.Mijn jongens zullen hun vader niet echt leren kennen omdat ze te jong zijn ,gelukkig mocht jij je vader lang bij je hebben.Dat neemt natuurlijk niet weg dat je verdrietig bent,maar het kan ook anders

Aggi

15 juli 2012 om 19:16

Ik was ook altijd heel dicht bij mijn ouders. Ook toen ze gingen tobben mijn moeder is mij ook ontglipt en mijn vader net zo op de zelfdfe dag ben ik bij ze geweest de dokter zei ga maar naar huis het gaat goed maar snacht om 5 uur overleden.en mijn vader ook snacht om 5 uur.Ik weet niet wat het is allebei mijn klenkinderen zijn ook allebei om 5 uur geboren het is toeval denk ik maar .Ik had altijd gehoopt dat ik bij mijn ouders zou zijn maar maar helaas niet ik kijk maar terug op de mooie dingen die ik met ze heb gehad,

Yoky1956

15 juli 2012 om 14:11

Precies zoals jij heb ik die ervaring na het overlijden van mijn moeder; zij is vorig jaar september overleden op 95 jarige leeftijd! En dankbaar dat zij die leeftijd heeft mogen bereiken, was en ben ik nog steeds verdrietig. Mijn nichtje heeft 2 jaar geleden haar moeder (mijn schoonzusje) verloren op 63-jarige leeftijd, dat is tragisch! Dat iemand overlijdt op een hoge leeftijd, tja, dat is een natuurlijk gegeven, maar het was wel een ouder van ons en wanneer je die kwijtraakt... Ik wens je sterkte met het verwerken van het verlies van je vader!

petra wouters

15 juli 2012 om 13:30

mijn vader is vorig jaar juli overleden op 94 jarige leeftijd ik was zijn enige dochter en het nakomertje waar hij zo op gehoopt had, dus ik werd vroeger als prinsesje behandeld, Na het overlijden van mijn moeder 18 jaar geleden hebben wij hem zoveel mogelijk bij ons gezin betrokken later in het verz.huis was ik zijn contact pers. en deed zijn was dus onze band was reuze goed en sterk. Na zijn overlijden moesten we (mijn man en ik) zijn kamer binnen een week leeg hebben voor de volgende dus tussen een begrafenis door een kamer leegruimen, ik deed in die tijd ook nog een opleiding en liep stage op een kinderdagverblijf alles dubbelop, dat heb ik geweten en loop nu tegen van alles aan van lichamelijke klachten tot verdriet dus wat ik jou mee wil geven rouw alsjeblieft en geef het de tijd, wat mensen ook zeggen over leeftijd als ze zelf een ouder verliezen oud of jong dan weten ze pas wat je doormaakt. Ik wens je ook heel veel sterkte om dit verlies te verwerken

annelies v

15 juli 2012 om 09:03

Ik begrijp en voel het zelfde als jij verdriet van binnen ook ik heb mijn vader afgelopen december verloren hij was 70 jaar. Het is zo leeg zonder hem. Ik ben toch sterk en probeer aan de goed tijden te denken ook al was het niet altijd rozengeur en manneschijn bij mijn ouders thuis. Toch hield ik van mijn vader.

Cubaton

15 juli 2012 om 08:42

Sommige mensen kijken alleen naar de leeftijd/het getal. Sorry hoor... maar ook al wordt je vader 100 jaar... je wilt hem niet graag missen/je wilt hem niet kwijt... want het is je vader. Het verdriet moet slijten... en daar staat geen tijd voor. Iedereen verwerkt zoiets op zijn eigen manier. Sterkte met dit grote verlies. Groeten, Cubaton.

bianca8476

14 juli 2012 om 23:36

Een ding wil ik wel tegen je zeggen;wees niet te flink maar huil om het verlies van je vader dat verdriet moet er uit!Het duurt best wel een poos voor je het een plaats kunt geven,maar het komt wel weer en langzaam aan heb je ook weer zin om iets te gaan ondernemen.Zet als je dat nog niet hebt gedaan een mooie foto van je vader neer,en brand een kaars voor hem dat helpt echt!Mijn moeder stierf 3 maanden voor ze 94 jaar werd,en natuurlijk was het een mooie leeftijd maar je wilt haar toch niet kwijt,en ik mis mijn moeder ook nog iedere dag hoor.Heel veel sterkte!

82-er

14 juli 2012 om 23:25

Hoe oud iemand ook is, je kan iemand van wie je houd niet missen! Je moet de tijd nemen om dit te verwerken, het was je vader! Je moet weer energie krijgen om door te gaan met je leven, dat kan pas als je je gevoelens de vrije loop laat! Ik wens je heel veel sterkte en kracht!

Nelly8458

15 juli 2012 om 12:23

Helemaal mee eens. Iemand waar je veel van houdt wil je niet missen en dan maakt het echt niet uit hoe oud iemand is. Neem de tijd om te rouwen en alles een plaatsje te geven in jouw hart. Heel veel sterkte en kracht want dit is een moeilijk proces maar ook voor jou komt de zon weer terug.

eliseh55

14 juli 2012 om 23:08

Heel veel sterkte met dit verlies. En verdriet mag je hebben, laat de mensen maar gewoon kletsen als ze zeggen dat hij zo'n mooie leeftijd heeft gehaald. Sterkte.

Joke52

14 juli 2012 om 22:47

Wens je heel veel sterkte met dit verlies!Waarom zou je niet verdrietig mogen zijn,hij was je vader en een deel van je leven.Mede doordat het zo snel ging heb je het niet aan zien komen en dan komt de klap harder aan dan bij een lang ziekbed.Geef het de tijd,verwerk het op je eigen manier en laat de mensen toch kletsen.Heel veel sterkte!

blik

14 juli 2012 om 22:17

Als een ouder sterft sterft er een deel uit je jeugd. Je vader is niet zomaar een man die sterft, het is je vader. Dat moet je tijd geven om te verwerken en dat is best moeilijk. Hij is er altijd geweest, en nu nooit meer. Geef het de tijd en wees verdrietig, want dat is het ook, hoe oud hij ook was. Heel veel sterkte met dit grote verlies.