Artikel

Oerinstinct

Kind

Net las ik een artikel over het loslaten van je kinderen. Dat maakte me weer bewust over het beschermende gevoel van moeders richting kinderen. Is dat iets wat alleen moeders hebben of zouden er meer gevallen zijn, waarbij ons oerinstinct naar boven komt?

Als het op mijn kinderen aankomt, komen er gevoelens naar boven die ik eerder niet kon. Er bestaat denk ik geen grotere liefde dan die voor je kinderen. Het is iets wat je niet kan uitdrukken in woorden. Ik loop echt niet de hele dag te zwijmelen hoor, maar je beseft het wel met regelmaat. Nu heb ik zelf naar mijn kinderen toe een soort oerinstinct. Als ik eraan denk dat hen iets kan overkomen, dan wordt ik daar helemaal emotioneel van. En als iemand ze ooit iets zal aandoen, kunnen ze mij beter vastzetten, want ik draai dan helemaal door denk ik. Zelfs in mijn slaap. Soms droom ik wel eens dat iemand of iets ze kwaad wilt doen en ik moet ze beschermen. In mijn droom grom ik dan echt en ontbloot mijn tanden als een moederleeuw. En het voelt dan zo echt, dat ik denk dat ik hetzelfde zou dan als in het echt. Zou dit nou een typisch gevalletje oerinstinct zijn? En wie herkend dit? Zouden alleen moeders dit gevoel kennen?

Wil je reageren op dit bericht? Schrijf je nu in!

27 Reacties

Ana Panama

30 juli 2012 om 12:44

Heel herkenbaan, ben niet snel boos of van m'n stuk, maar kom niet aan m'n kinderen....!! Heel soms wel eens een nare dagdroom dat er iets met ze gebeurd, zou echt gek worden geloof ik...!!

Ana Panama

30 juli 2012 om 12:45

herkenbaar..!

NQX

28 juli 2012 om 12:34

Maar ik vind het wel heel erg om te horen (zoals ik eens hoorde op mijn werk) dat een collega liever had dat haar man dood ging dan haar kinderen. Ik heb niks gezegt maar was daar wel enorm boos over hoe je zoiets kunt zeggen. Als je je kinderen kunt kiezen boven je man/vriend vind ik juist dat je een enorm slechte moeder bent ipv een goede. Een goede moeder is namelijk zorgzaam voor al haar naasten (ouders/vriend of man/etc.)

Mary Ellen

28 juli 2012 om 12:39

Hmmm stel dat je een situatie zou hebben dat het hele spul in een brandend huis zou zitten en je kunt er maar 1 redden. Kies je dan het kind of je partner? Niemand wil voor die keuze staan, echt absoluut helemaal niemand. En ik wens het ook niemand toe. En ik wil er eigenlijk niet over nadenken wat ik dan zou doen. En ik denk dat je dat ook niet echt kunt weten tot zo'n moment zich voordoet. Maar....ik vermoed dat ik ook als eerste voor mijn kind zou gaan. En ik weet 30000% zeker dat ik zou willen dat mijn partner dat ook zou doen als het tussen mij en ons kind zou gaan.

♥Lizzy♥

28 juli 2012 om 13:06

Ja inderdaad, maar zoals je al zei, dat valt niet te voorspellen wat je dan doet...En je wilt iedereen redden natuurlijk...Wat als je meerdere kinderen hebt en je kan er maar eentje redden...oh boy, nee liz, niet aan denken...brrrr!

NQX

28 juli 2012 om 13:09

Gek genoeg weet ik niet of ik hetzelfde zou kiezen omdat ik mijn partner gekozen heb en je kinderen kies je niet (dus misschien hangt het er ook nog van af hoe een goede band je met je kinderen hebt maar ik ga er vanuit dat die bij de meeste gezinnen natuurlijk super sterk is). Daarbij zou ik niet kunnen leven zonder hem aan mn zijde. Ik denk dat als mijn partner gaat, dat ik zelf ook niet wil blijven leven. En ik snap ook wel dat er mensen zijn die dit wel zouden doen (al is het maar voor het feit dat kinderen nog een langer leven voor zich hebben bijvoorbeeld wat ik dan weer andersom redeneer: kinderen hebben tot nu toe alleen nog een mooi leven gehad en mijn partner alleen nog maar hard gewerkt en verdient nog een periode te krijgen om te genieten). Maar zomaar makkelijk op je werk kunnen zeggen "dat je liever hebt dat je man dood gaat dan je kinderen" (zonder een dergelijke situatie die geschetst werd) vind ik wel heeeel erg! En dat ging dus voornamelijk over het "gemak" waarop dit gezegt werd.
Maar natuurlijk, in zo een situatie komen is een van de ergste dingen die je kan overkomen en dan zul je wel een keuze moeten maken!

NQX

28 juli 2012 om 13:10

@ -Lise- haha inderdaad! Dat wordt er niet beter op :S. Laten we hier liever maar niet aan denken nee!
Maar goed, ging dus eigenlijk meer om "het gemak waarmee het gezegt werd". En ik denk dat als ik mijn vriend zoiets zou horen zeggen met zoveel "gemak" mijn hart wel zou breken.

♥Lizzy♥

28 juli 2012 om 13:23

Nee ik zou dat ook zeker niet zeggen!

Mary Ellen

28 juli 2012 om 20:21

Heb je zelf kinderen NQX? Misschien heb je het ergens al eerder geschreven hoor, maar ik kan het zo snel niet terugvinden. Was benieuwd.

ikbenik

29 juli 2012 om 10:59

ik kan ook met gemak zeggen dat ik voor mijn kinderen kies.

ikbenik

29 juli 2012 om 11:09

kinderen gaan boven alles en komen altijd op de eerste plaats! Kinderen kies je inderdaad niet die worden je geschonken!!! En dan werkelijk denken dat je een goede moeder bent als je je man/ vriend op nummer 1 zet.

Rachel2355

29 juli 2012 om 11:52

Ik zou het vreselijk vinden als mijn vriend iets zou overkomen, maar mijn kinderen komen op de eerste plek. En ik vind dat dat voor mijn vriend hetzelfde moet zijn.

Mary Ellen

29 juli 2012 om 17:41

Ik heb om die uitspraak ook het idee dat NQX wellicht zelf geen kinderen heeft.... En dan kan ik haar die uitspraak ook niet kwalijk nemen. Ik denk dat je dat gevoel van zelf kinderen hebben niet kunt uitleggen, dat moet je ervaren om te weten wat het is en waarom je die op nr 1 zet. Denk ik.

Ana Panama

30 juli 2012 om 12:43

Ik denk dat dit niet is omdat je meer houdt van je kids dan van je man/vriend, maar meer omdat je man/vriend zich in de meeste gevallen zelf kan redden en je kinderen van jou en je partner afhankelijk zijn. Het liefst ga ik zelf als eerste dood zodat ik niemand hoef te missen....!!

Mary Ellen

30 juli 2012 om 13:56

Het is ook niet meer of minder houden van, het is anders. Compleet anders. Valt niet uit te leggen en niet te begrijpen als je zelf geen kinderen hebt. Je kinderen zijn een stukje van jou en van je partner, ze zijn je eigen vlees en bloed en dat van je partner, jij en je partner zullen altijd voortleven in je kinderen. En hoezo eigenlijk 'je partner heb je gekozen maar je kinderen kies je niet'. Nu ik er over nadenk vind ik dat ook een beetje raar. Je kiest er namelijk wel degelijk voor om samen met je partner aan kinderen te beginnen, of niet dan? Ongelukjes daargelaten, maar in dat geval kies je er samen met je partner voor om er samen voor te gaan. Je kinderen zijn het levende bewijs van de liefde tussen jou en je partner. Ik denk echt dat elke ouder zijn of haar kind op nr 1 zet. En dat hoort ook zo. Mijn partner moet EERST mijn kind uit een brandend huis redden en daarna verder zien. Omgekeerd zou ik dat denk ik ook doen. Je weet het nooit zeker natuurlijk tot je er voor staat, maar ik denk hier nu al een paar dagen over na (heel deprimerend, ik moet er snel mee ophouden) en ik denk wel zeker te weten dat ik eerst voor mijn kind - ons kind dus - zou gaan.

NQX

28 juli 2012 om 12:32

Herkenbaar maar dan met mijn ouders, mn zus en mn vriend. En mn vader toch wel in het speciaal omdat ik weet hoe beschermend hij is (soortje terugreactie dus).

Cubaton

28 juli 2012 om 07:26

Ik heb geen kinderen. Maar ik ben wel een trotse tante van 2 geweldige lieve neefjes. Klinkt misschien stom maar dat gevoel wat je omschrijft dat herken ik ook :-)

Megansmam

15 augustus 2012 om 11:30

Toen ik nog alleen tante was had ik ook heel sterk die "moeder gevoelens" voor mijn nichtje en neefje, paste ook vaak op ze en logeren ed. Nu ben ik zelf ook moeder en nu voel ik diezelfde liefde voor mijn eigen kind weer, dus helemaal niet stom hoor.

Belinda Koppen

27 juli 2012 om 22:10

wij hebben maar 1 zoon en daar moet ook echt niemand aankomen want dan sta ik echt niet voor mezelf in. En sorry maar heb je dat als ouder niet dan vraag ik me af of je dan wel een goede ouder bent.

Elionora6775

27 juli 2012 om 22:01

HET IS ZÓ HERKENBAAR!!

♥Lizzy♥

27 juli 2012 om 18:52

Ja héél erg herkenbaar! Ik denk dat iedere (normale) moeder dat herkent! De eerste keer dat ik mijn oudste zoon in mijn armen kreeg toen had ik dat gevoel van, ik bescherm hem met mijn leven, niemand mag hem iets aandoen! Ik ga voor ze door het vuur! Dat is normaal, dat oerinstict, mooi toch? Maar mijn man heeft dat ook hoor...

jettie40

27 juli 2012 om 15:22

Vroeger durfde ik nooit zoveel te zeggen maar nu ik kinderen heb doe ik niet anders dan voor ze opkomen. De angst is helemaal weg, ik ga gewoon door het vuur voor ze. En zo moet het ook. Daar ben je moeder voor.

malika 560

28 juli 2012 om 01:16

bij mij hetzelfde ,ik was altijd zo verlegen. maar sinds ik kinderen heb en ik iets voor hun moet doen is de verlegenheid helemaal weg.

Megansmam

15 augustus 2012 om 11:33

Ja dat herken ik ook, ik probeer mijn dochter nu juist op te voeden niet zo verlegen te zijn, omdat ik het zelf als belemmerend heb ervaren. Zij heeft gelukkig nergens last van, alhoewel ik wel denk dat het ook met pubertijd bv nog zal kunnen komen.

Mary Ellen

27 juli 2012 om 15:03

Oh echt zo herkenbaar! Volgens mij hoort dat hoor, als je je als moeder niet zo zou voelen dan klopt er volgens mij iets niet helemaal.

♥Lizzy♥

27 juli 2012 om 19:08

Dat is waar, maar een man heeft dat als vader ook hoor...zegt mijn man toch van wel!

Jada♥

27 juli 2012 om 14:57

Heel herkenbaar. Ik zal je zeggen mijn zoon is 2 meter 10, 26 jaar jong, gespierd, sterk en een kickbokser. Toch als hij verdriet heeft of iemand heeft hem iets aangedaan dan ontwaakt in mij een leeuwin die vecht voor haar jong en dat terwijl als ik achter hem zou staan je mij niet zou zien. Voor mijn dochter geld natuurlijk precies hetzelfde en dat is altijd al zo geweest en van dat dromen...tja dat heb ik ook. Zo zijn moeders!

Log je in om te reageren! Nog geen lid? Klik hier!