Leven met een eetstoornis

Jarenlang, jarenlang heb ik mezelf gek gemaakt. Jarenlang ga ik al een strijd aan met eten en mn lichaam. Ga ik nog langer zo door, of ga ik genieten van het leven.

Al vanaf de jonge pubertijd jaren vond ik mezelf te dik. al vanaf die jaren ben ik aan de lijn. Het begon onschuldig, maar al snel probeerde ik het op extreme manieren. Ik kreeg vreetbuien, kotste het uit, ging weer extreem lijnen, kreeg weer vreetbuien, etc etc.

In de loop der jaren werd het gewoon hoe ik ben. Het kotsen stopte wel.
‘Normaal’ voor de buitenwereld, maar extreem met eten bezig in mn gedachten en mn lichaamf. Opstaan met het idee, wat heb ik gisteren gegeten, wat ben ik zwak, weer niet goed kunnen lijnen.
Elke ochtend op de weegschaal en zeggen; vandaag doe ik het anders.
Was ik afgevallen, dan was mn dag goed, was ik aangekomen dan begon mn dag heel slecht.

Ik ben niet dik (heb maat 36) en mag er best zijn (dit is al een hel stap dat ik dat van mezelf zeg), dus mensen verwachten dit ook niet van mij. Daarbij eet ik stiekem. Dus niemand die het merkte.

Tot ik op een dag merkte dat mijn zelfbeeld echt heel anders was dan andere van mij hadden. Toen ben ik me meer bewust geworden van mijn gedrag. Toen ben ik onderzoek gaan doen. en kwam tot de conclusie dat ik toch echt een eetstoornis had. Tuurlijk wist ik dat toen ik nog kotste, maar dacht serieus dat ik dat achter me gelaten had op het moment dat ik niet meer ging kotsen na het eten. Maar niets was/is minder waar. Ook nu ik geen puber meer ben, maar gewoon een gezin heb met twee mooie kinderen, heb ik nog steeds een eetstoornis. En niet zo beetje ook. Ik heb iemand ontmoet die 80 kilo zwaarder is dan ik, ook met een eetstoornis, en we hebben serieus hetzelfde zelfbeeld. Gewoon mezelf aangepraat, mezelf gek gemaakt.

Nu ben ik bezig het onder controle te krijgen. Niet meer elke dag denken; morgen. Niet meer op de weegschaal staan. Geen vreetbuien meer (waarbij echt alles door elkaar naar binnen gewerkt wordt). Ik heb nog een lange weg te gaan, maar er word zoveel duidelijk voor mij. En met ups en downs voel ik me steeds beter.

Herkenning? Misschien kunnen we elkaar steunen met de ups en downs.

Wil je reageren op dit bericht? Schrijf je nu in!

17 Reacties

Sharri

19 september 2012 om 10:48

Ondertussen een tijdje bezig en het gaat steeds beter. Stapje voor stapje. Natuurlijk nooit zo snel als je wilt :). En ja, eens dat ik eigenlijk hulp moet gaan zoeken. Maar dat is een brug te ver. En ik moet zeggen dat het echt wel goed gaat. En pipstudio, sterkte!!

pipstudio

6 augustus 2012 om 15:22

Vervolg: Ik weeg me af en toe en als ik een keer een "slechte dag" heb gehad en ik dus te veel gegeten heb doe ik een paar dagen rustig aan. Maar die calorieen blijven in m'n hoofd zitten en ik denk dat dit ook altijd wel zo zal blijven... Ik wens jou veel sterkte toe en ik hoop dat je er bovenop komt!

pipstudio

6 augustus 2012 om 15:20

Redelijk herkenbaar... Toen ik een puber was ben ik ook begonnen met lijnen, ik had toen maat 38/40. Door mijn diabetes was ik altijd al met eten bezig en in de puberteit werd dat extremer. Ik spoot me niet meer met insuline (hierdoor verzuurd je lichaam, en val je af terwijl je alles kunt eten) heel slecht voor mijn lichaam, maar op de korte termijn wel prettig. Ik at 500 kcal per dar en daarbij sportte ik heel veel. Toen ben ik in 3 maanden tijd 25 kilo afgevallen en woog ik dus nog maar 53 kilo (ik ben 1,75 meter). Daarna begonnen de vreetbuien en idd, ik at ook alles wat los en vast zat. Ik kwam weer aan en toen begon het eeuwige lijnen... Ik heb nog een paar keer geprobeerd om af te vallen door me niet meer te spuiten en ben daardoor 2 keer met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, spoedafdeling, high care enz. Mijn lichaam kon het niet meer aan om zonder insuline te leven. Nu ben ik nog altijd met eten bezig, maar ik kan het redelijk onder controle houden.

Veena2298

6 augustus 2012 om 10:06

"SUCCES" rest is al genoemd..Jai Mata Di.

Jansje1950

5 augustus 2012 om 11:45

Je hebt echt hulp nodig. Alleen kom je er niet uit. Ik raad je aan het te overleggen met je huisarts. Ik hoop voor je dat je terecht kunt bij een dagbehandeling zodat je thuis gewoon voor je kinderen kunt blijven zorgen.

Hattumpie

4 augustus 2012 om 08:28

heel herkenbaar voor mij. ik heb het al jaren onder controle , maar eten blijft voor mij toch altijd in zekere mate beladen. ik zou je aanraden om hulp te zoeken , zonder dat was ik absoluut niet zo ver gekomen als ik nu ben. heel erg veel succes !!!

55heidy55

3 augustus 2012 om 22:24

Succes het is niet gemakkelijk maar met veel wilskracht kun je toch een eind komen.Ga ervoor je red het wel.

Salamandertje

3 augustus 2012 om 12:34

Ik ben altijd (zonder medeweten van anderen)met mn gewicht bezig geweest. Ik heb ruim een jaar anti-depressiva gebruikt en hierdoor 20 kilo aangekomen. Ik vind het echt een drama. Ik vind mezelf moddervet, maar anderen geven aan dat het me "niet misstaat". Ik doe mn best om redelijk normaal te blijven eten. Want het moet er vrij vanzelf weer afgaan. Ik ben al bijna 5 kilo weer kwijt. Wat goed van je dat je je er bewust van bent dat je een "eetstoornis" hebt. Veel sterkte..!

Cubaton

2 augustus 2012 om 21:29

Persoonlijk denk ik dat het geen slecht idee is om professionele hulp in te schakelen. Dan heb je iemand die je coacht...en soort stok achter de deur. Suc6 met de strijd. Veel liefs, Cubaton.

Karina44

2 augustus 2012 om 21:19

Ik vind dat je heel erg goed bezig bent maar het is wel moeilijk. Misschien een idee om professionele hulp in te schakelen.

Elionora6775

2 augustus 2012 om 21:03

IK VIND HET HÉÉL GOED VAN JE DAT JE ERMEE NAAR BUITEN KOMT...JE GAAT DE GOEDE KANT OP,EN HET GAAT JE ZÉKER LUKKEN SHARRI....TOI..TOI..TOI!!!

Babbelaar

2 augustus 2012 om 15:03

Je bent al goed op weg zo te horen. De weg zal nog lang zijn, maar ik vind dit al heel top van je. Wens je veel sterkte.

eefje..

2 augustus 2012 om 12:41

nee ook geen herkenning, tenminste niet die extreme dingen, wel het lijnen en mezelf ook altijd te dik vinden(is ook niet zo) maar ja het blijft een strijd voor het leven zeg ik altijd! Maar ik kan er verder gelukkig goed mee omgaan hoor! Ik vindt het heel dapper van je om er een artikel aan te wagen en dat je zelf begint in te zien dat je leven anders moet, je eetgewoonte e.d. en fijn dat je daarin gesteunt word door anderen. Heel veel succes gewenst, het gaat je vast en zeker lukken...

ikbenik

2 augustus 2012 om 12:22

geen herkenning. goed dat je weet dat je dit zelf denkt en dat je door je denken positief te veranderen jezelf kan helpen. dan ben je op de goede weg.

boterbloempje

2 augustus 2012 om 11:39

heel veel sterkte ik hoop dat je steun krijgt van lotgenoten.maar inderdaad misschien moet je je eerst bewust worden daarvan en is het allemaal niet zo gemakkelijk.